Rekompensata za opóźnienie w transakcjach handlowych – przełomowy wyrok TSUE
Każde pojedyncze świadczenie usługi lub dostawa towaru w ramach tej samej umowy stanowi osobną transakcję, na podstawie której można dochodzić rekompensaty – tak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej[1] sprecyzował sposób naliczania rekompensaty za opóźnienie w transakcjach handlowych. Można jej dochodzić na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych[2] (dalej: „Ustawa”).
Dotychczasowe podejście w tym zakresie nie było jednolite. Większość opinii stała na stanowisku, że w ramach tej samej umowy można dochodzić tylko jednej rekompensaty (bez znaczenia była ilość zrealizowanych pojedynczych świadczeń/dostaw).
Kiedy można stosować rekompensatę?
Instytucję rekompensaty stosuje się w sytuacji, gdy wierzyciel nabył prawo do odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, zgodnie z regulacjami Ustawy.
Wysokość rekompensaty zależy od wartości świadczenia pieniężnego i wynosi od 40 do 100 euro:
1) 40 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;
2) 70 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych;
3) 100 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.
Dochodzenie rekompensaty na gruncie Ustawy obwarowane jest także dodatkowymi przesłankami. Jedną z nich jest wymóg, aby transakcja pozostawała w związku z prowadzoną działalnością, co wyklucza możliwość stosowania Ustawy względem konsumentów.
Praktyczne znaczenie wyroku TSUE
Wyrok w sposób precyzyjny rozdziela rozumienie transakcji handlowej. Jest to czynność, od której można dochodzić rekompensaty od umowy, która łączy obie strony i na podstawie której realizowana jest dostawa towaru lub wykonanie usługi.
Dzięki takiemu doprecyzowaniu pojęcia transakcji handlowej, przedsiębiorca, który na podstawie umowy wykonał więcej niż jedną dostawę lub usługę, w przypadku opóźnienia zapłaty od każdej z nich, może dochodzić rekompensaty indywidualnie od każdej transakcji.
Przykład: Na podstawie jednej umowy dokonano 12 dostaw towarów, za każdą z nich wystawiono osobną fakturę o wartości 10 000 złotych. Druga strona umowy spóźniła się z zapłatą 6 z nich, w związku z czym dostawca nabył prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie, a tym samym prawo do rekompensaty w wysokości 420 euro (6 rekompensat w wysokości 70 euro każda).
Jeśli potrzebują Państwo wsparcia procesie dochodzenia rekompensaty od swoich kontrahentów, zapraszamy do kontaktu.
[1] Wyrok TUSE (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. C‑419/21
[2] Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych z dnia 8 marca 2013 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 893 z późn. zm.)
